Terminologia

A book / B book – terminy budzące wiele kontrowersji w środowisku detalistów będące jednak w powszechnym użytku w świecie profesjonalistów. Książka A u brokera to pula zleceń przeznaczonych do zabezpieczenia na rynku. Broker aktywnie hedge’uje ekspozycję z puli A tak, by nie narażać się na ryzyko strat z tytułu zysków klientów przyporządkowanych do tej grupy. Książka B to pula zleceń przeznaczonych do rozliczenia wewnątrz – w przypadku tych zleceń broker bierze na siebie ryzyko wynikające z danej transakcji. Zysk klienta z grupy B broker musi pokryć środkami własnymi. Przy założeniu, że w średnim terminie 90% inwestorów jest stratnych, B-booking jest dla brokerów bardzo lukratywny i przy odpowiednim zarządzaniu ryzykiem względnie bezpieczny – zobacz Market Maker. W profesjonalnym dealingu market making nie jest niczym dziwnym czy niezwykłym, niemniej może prowadzić do nadużyć, szczególnie kiedy broker stosujący B-booking podlega wątpliwym regulacjom w kraju, w którym dochodzenie roszczeń jest praktycznie niemożliwe. Tymczasem również wielkim bankom inwestycyjnym w USA zdarza się grać przeciw klientom i tamtejszy nadzór bardzo uważnie bada przypadki nieprawidłowości.
Analiza fundamentalna (AF) – jest to sposób wyceny aktywów i szacowania przepływu kapitału na podstawie czynników makroekonomicznych oraz zależności bądź dysproporcji gospodarczych. AF często mylona jest z handlem na podstawie informacji rynkowych „news trading”. Co do zasady AF polega na szukaniu potencjalnych trendów, które mogą wyniknąć z pewnych różnic w sytuacji makroekonomicznej i co do zasady nadaje się do tradingu w średnim i długim terminie.
Analiza Techniczna (AT) – sposób analizy wykresów cenowych polegający na graficznym ujęciu zależności w ruchach ceny. Klasyczna AT została stworzona kilkadziesiąt lat temu na potrzeby dziennych wykresów akcji. Od tamtego czasu przeszła istną rewolucję i stała się bardzo popularna. Obecnie można się spotkać z twierdzeniami, że AT działa na każdym instrumencie i w każdym przedziale czasowym (od minutowego po tygodniowy).
Analiza ilościowa (Quantitative Analysis) – metoda analizowania ruchów ceny na podstawie zależności statystycznych. Jest to jedno z obszerniejszych i trudniejszych zagadnień teoretycznych, w których wykorzystywane są bardzo zaawansowane algorytmy. Celem jest odnalezienie statystycznych zależności ruchu ceny, które niosą duże prawdopodobieństwo zarobku.
Arbitraż – metoda handlu polegająca na wykorzystywaniu rozbieżności między wartościami silnie powiązanych instrumentów. Obecnie, z uwagi na możliwości techniczne, arbitraż na Forex jest przede wszystkim domeną wielkich, globalnych banków.
Bank Centralny – bank odpowiedzialny za politykę monetarną w danym kraju w odniesieniu do jego waluty. Decyduje o podaży i cenie pieniądza, a także wpływa w istotny sposób na popyt. Z reguły w obrębie banku centralnego funkcjonuje ciało kolegialne, które podejmuje decyzje o polityce monetarnej. Istotne banki centralne: Federal Reserve, Bank of England, Bank of Japan, Bank of Canada, European Central Bank, Reserve Bank of Australia, Reserve Bank of New Zealand, Swiss National Bank.
Break Even Point (BE lub BEP) – poziom cenowy na którym bilans pozycji wynosi 0 po uwzględnieniu prowizji i spreadu. Powyżej poziomu BE transakcja zaczyna przynosić zyski, poniżej zaczyna przynosić straty. Powszechną praktyką jest tzw. przestawianie Stop Loss na BE, czyli zabezpieczanie zarabiającej pozycji na poziomie zerowym. Taka pozycja teoretycznie nie stwarza ryzyka dla bilansu tradera, ponieważ w przypadku niekorzystnego obrotu spraw transakcja zostanie zamknięta po cenie otwarcia. BEP nie jest jednakże zabezpieczeniem bezwzględnym, ponieważ zawsze istnieje ryzyko, że zlecenie Stop Loss zostanie zrealizowane z poślizgiem lub luką.
Ceny bid/ask – są to wartości po jakich kwotowane są aktualnie oferty kupna (bid) i oferty sprzedaży (ask). Należy pamiętać, że zawierając transakcję kupujemy od sprzedawców, a więc po cenie ask, a sprzedajemy kupującym po cenie bid.
Dane makroekonomiczne – wskaźniki ukazujące w liczbach stan określonych obszarów gospodarki, a przede wszystkim kierunek i dynamikę zmian, np. inflacja, produkcja przemysłowa, etc. lub wartości bezwzględne, np. bilans handlowy, ilość wniosków o zasiłki, itp. albo stosunek określonych wartości, np. stopa bezrobocia. Dane makroekonomiczne co do zasady publikowane są regularnie w określonych odstępach czasu (co tydzień, co miesiąc, raz na kwartał, etc.) i podawane są w trzech postaciach: poprzednia wartość, wartość oczekiwana przez ankietowanych ekonomistów i wartość aktualna. Najczęściej uwaga inwestorów skupia się na dwóch relacjach: wartości aktualnej do wartości oczekiwanej oraz wartości aktualnej do wartości poprzedniej. Jedne dane bywają ważniejsze od innych w zależności od rozgrywanych obecnie na rynku wiadomości. Jeśli przykładowo Francja będzie miała kłopot z długiem, to ważnymi czynnikami będzie PKB czy bezrobocie. Z kolei jeśli UK boryka się z podwyższoną inflacją, rynki mogą obstawiać podwyżkę stóp procentowych przez bank centralny. Banki centralne swoje decyzje opierają przede wszystkim na inflacji, ale często istotne okazuje się też bezrobocie.
Dealer – osoba zajmująca się wykonywaniem zleceń na w imieniu banku, instytucji, funduszu czy broker’a
Depozyt zabezpieczający (margin) – na rynku lewarowanym nie musisz dysponować kwotą pozwalającą pokryć całą wartość transakcji. Wystarczy, że posiadasz zabezpieczenie wymagane przez brokera, a ten „pożyczy” Ci resztę kwoty za stosowną opłatą. Zmiany wartości transakcji lewarowanej pokrywane są ze środków złożonych w depozycie zabezpieczającym i kiedy ten się wyczerpie broker zmuszony jest zlikwidować transakcję.
Długa pozycja – w żargonie określa się w ten sposób pozycję kupna. Nazwa pochodzi prawdopodobnie z rynku akcji, gdzie pozycje kupna służyły inwestowaniu i budowaniu zysków w dłuższym terminie.
Dostawca płynności (LP, Liquidity Provider) – podmiot dostarczający oferty na rynek i zapewniający obsługę zleceń brokera.
Dźwignia (lewar, leverage) – dźwignia to inaczej określenie zdolności kredytowania transakcji wykonywanych u brokera. Dźwignia zwielokrotnia siłę nabywczą kapitału złożonego w depozycie zabezpieczającym pozwalając zawierać transakcje przekraczające wartością złożony depozyt. Przykładowo dźwignia 1:100 oznacza, że wartość zawieranych przez nas transakcji może być 100x większa, czyli przykładowo 1$ depozytu pozwala zawierać transakcje o wartości 100$. W drugą stronę licząc możemy określić niezbędne zabezpieczenie dla transakcji określonej wielkości, np: transakcja o wartości $1’000 przy dźwigni 1:100 wymaga minimalnego zabezpieczenia $10, ponieważ $10 x 100 = $1’000. UWAGA! Zyski i straty liczone są od wartości transakcji i bezpośrednio obciążają lub zwiększają depozyt. Zatem jeśli wykorzystamy całą dźwignię z przykładu (1:100), to zmiana wartości transakcji o 1% przełoży się na zysk lub stratę w wysokości 100% depozytu. W związku z tym korzystanie z dźwigni uważane jest powszechnie za bardzo ryzykowne i wymaga ścisłych reguł ochrony kapitału – zobacz „Zarządzanie kapitałem (Money Management)”.
Electronic Communication Network (ECN)  – sieć elektroniczna łącząca wiele różnych podmiotów na rynku, umożliwiająca zawieranie zleceń bezpośrednio z innymi podmiotami bez faktycznego udziału pośrednika. Co do zasady broker typu ECB zapewnia jedynie infrastrukturę i obsługę klienta, natomiast wszelkie zlecenia są automatycznie przekazywane do dostawców płynności w sieci w celu sparowania (matching).  Broker ECN dokonuje agregacji cen oraz płynności od wielu uczestników rynku, kwotuje najlepsze dostępne ceny rynkowe (bid/ask) oraz zapewnia egzekucję nawet bardzo dużych zleceń. Zasadą jest, że kwotowane ceny bid oraz ask w ECN są najkorzystniejszymi i może się zdarzyć, że spread będzie ujemny. Tzn. że cena bid będzie wyższa niż cena ask dzięki czemu w tej samej chwili będzie można kupić taniej niż sprzedać i odwrotnie. Wadą brokera ECN jest całkowite poleganie na płynności na rynku, co w przypadku niskiej płynności prowadzi do wyraźnych poślizgów w realizowanych zleceniach typu market oraz stop, a zjawisko ‚flashcrash’ jest poważnym zagrożeniem dla rachunku, jako że bez płynności broker nie ma możliwości zrealizowania naszego zlecenia stop loss.

EMA – Exponential Moving Average, patrz „średnia krocząca”.
ESMA - Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych jest instytucją finansową Unii Europejskiej i Europejskim Organem Nadzoru z siedzibą w Paryżu.
Środki dotyczące ograniczeń w zakresie marketingu, dystrybucji lub sprzedaży kontraktów CFD na rzecz klientów detalicznych. Dotyczy wyłącznie inwestorów detalicznych. Środki zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U.) w dniu 1 czerwca 2018 r. Zaczną obowiązywać od 1 sierpnia 2018 r. Oryginalny tekst decyzji w różnych językach dostępny jest tutaj.
Expert Advisor (EA) – automat zaprogramowany do handlu lub sygnalizowania okazji do transakcji wg wpisanych weń zasad.
Equity – wartość naszego rachunku przy uwzględnieniu zysku lub straty z otwartych pozycji.
Federal Reserve (Fed) – bank centralny USA kreujący politykę monetarną w stosunku do dolara. Ma do dyspozycji liczne narzędzia regulujące podaż oraz cenę dolara, a także wpływające na popyt na USD. Stoi na szczycie systemu rezerwy federalnej złożonego z 12 dystryktów na czele których stoją lokalne banki rezerwy federalnej.
Federal Open Market Comittee (FOMC) – ciało złożone z szefów 12 dystryktów Fed oraz członków rady Federal Reserve. Ciało to działa w ramach Fed i podejmuje decyzje dotyczące polityki monetarnej w stosunku do dolara na specjalnych posiedzeniach.
Figura (Figure) – wartość ceny oznaczająca 100 pips. Inaczej też okrągły poziom lub cent (druga cyfra po przecinku). Czasem spotkać się można z określeniem „duża figura” (big figure), które oznacza 1000 pips.
Flashcrash – z ang. błyskawiczne załamanie. Sytuacja w której na rynku nagle pojawia się nawał zleceń w jednym kierunku, a strona przeciwna ucieka ze zleceniami oczekującymi by uniknąć strat. W ten sposób cena wpada w próżnie i leci tak długi, aż nie znajdzie dostatecznej liczby zleceń przeciwnych. W globalnym świecie oplecionym światłowodami, gdzie na giełdach handluje mnóstwo algorytmów dokonujących transakcji błyskawicznie, Flashcrash może się wydarzyć w ułamku sekundy, np. w odpowiedzi na jakieś niespodziewane wydarzenie. Z uwagi na błyskawiczny charakter tego zdarzenia i fakt niskiej płynności, często zdarza się, że po flashcrash cena zostaje odkupiona i wraca w okolice punktu wyjścia. Niestety już bez traderów, których zlecenia Stop Loss zostały aktywowane. W obrocie giełdowym transakcje wynikające ze zjawiska FC są przeważnie anulowane.
Handel na danych (news trading) – często zdarza się, że informacje docierające ze świata wywołują gwałtowne reakcje giełd. We współczesnym świecie informacja i kapitał potrafią poruszać się z prędkością światła, przez co określony wskaźnik makroekonomiczny wywołuje reakcję rynków w ciągu sekund (a może i krótszym) na określone zdarzenia. Ludzie uprawiający „news trading” starają się zarabiać na tych gwałtownych reakcjach krótkimi transakcjami licząc na zdecydowany ruch. Jest to szalenie ryzykowne zajęcie i wymaga odpowiedniego przygotowania sprzętowego.
High Frequency Trading (HFT) – sposób handlu polegający na łapaniu minimalnych ruchów z ogromną częstotliwością. Prowadzony jest z użyciem zaawansowanych algorytmów i nowoczesnego, wydajnego sprzętu. Przodownicy HFT wynajmują pod swoje oprogramowanie serwery w budynku giełdy tak, aby droga zlecenia do arkusza była jak najkrótsza. Tutaj każda milisekunda ma znaczenie.
Indeks dolara (USDX) – koszyk dolara wyrażający wartość USD w stosunku do najważniejszych partnerów handlowych Stanów Zjednoczonych. Istnieją różne indeksy dolara, jednak ten najpopularniejszy, notowany przez New York Board of Trade składa się z: euro, jena, dolara kanadyjskiego, funta brytyjskiego, korony szwedzkiej oraz franka szwajcarskiego. Indeks zaczął być notowany w 1973 roku z wartością startową równą 100.00. Zmiana na 101.00 oznacza zatem wzrost wartości dolara w stosunku do walut w koszyku o 1%.
Indyk – w żargonie wskaźnik, od angielskiego słowa indicator.
Interwał czasowy (Time Frame, TF) – jednostka czasu w jakiej dokonywany jest pomiar ceny. W przypadku różnych typów wykresów pomiarowi podlegają różne wartości ceny. W przypadku świec japońskich będzie to otwarcie, szczyt, dołek i zamknięcie w danym przedziale czasu, np. 1 godziny. Najpopularniejsze interwały czasowe to M1 (1 minuta), M5 (5 minut), M15, M30, H1 (1 godzina), H4, D1 (dzień) oraz W1 (tydzień). Poza tymi istnieją także inne interwały czasowe, jednak są mniej popularne.
Krótka pozycja – tak potocznie zwana jest pozycja sprzedaży waloru, którego nie posiadamy. Określenie pochodzi prawdopodobnie z rynku akcji, na którym pojawiła się możliwość sprzedaży akcji, których się nie posiadało i była to głównie krótkoterminowa pozycja spekulacyjna. Na lewarowanym rynku Forex mamy możliwość sprzedania waluty, której nie posiadamy, aby zarobić na spadku jej wartości.
Leverage, Lewar (dźwignia) – zobacz „dźwignia”.
Linia Trendu (LT) – linia łącząca dwa wierzchołki (jeśli drugi jest niższy) lub dwa dołki (jeśli drugi jest wyższy). W ten sposób otrzymujemy informację o dynamice ruchu kupujących lub sprzedających w stronę ceny. Wielu technicznych traderów używa LT jako jednego z sygnałów zajęcia pozycji, często łącząc ją z poziomami S/R lub S/D – zobacz „wsparcie/opór” oraz „podaż/popyt”.
Long – patrz „długa pozycja”

Lot – jednostka określająca wielkość transakcji. 1 lot = 100’000 jednostek waluty bazowej. Przykładowo: w parze USD/CAD walutą bazową jest dolar amerykański i w tym wypadku 1 lot będzie równy 100’000 USD. Patrz „waluta bazowa” oraz „waluta kwotowana”.
Margin – patrz „depozyt zabezpieczający”.
Market Maker – broker/dealer, który kwotując ceny instrumentów z rynku staje się jednocześnie drugą stroną transakcji swojego klienta, np. sprzedając mu walory z posiadanej przez siebie puli. Taki broker tworzy w ten sposób rynek biorąc na siebie zyski bądź straty wynikające z takiej transakcji. Zaletą takiego rozwiązania jest możliwość szybkiego i łatwego wykonania zlecenia bez konieczności przesyłania go dalej. Market makerzy generują płynność na rynku m.in. w sytuacji w której brak jest dostępnych ofert zabezpieczając ryzyko na innych instrumentach lub rynkach.
Money Management – zobacz „Zarządzanie kapitałem”.
Ochrona przed ujemnym saldem konta (TYLKO klienci detaliczni) oznacza, że firmy muszą ograniczyć łączne zobowiązanie klienta detalicznego do wszystkich kontraktów CFD powiązanych z kontem CFD do funduszy na tym rachunku transakcyjnym CFD. Oznacza to, że klient nie może nigdy stracić więcej pieniędzy niż fundusze przeznaczone specjalnie na handel kontraktami CFD.

PIP – czwarta cyfra po przecinku w kwotowanej walucie. Jeden pips to 0.0001. W przypadku jena japońskiego, jest to druga cyfra po przecinku 00.01.
Płynność (Liquidity) – ogólne określenie na ilość i wielkość zleceń na rynku. Im większa płynność tym więcej ofert możemy znaleźć po interesującej nas cenie i tym większe zlecenie jesteśmy w stanie zrealizować bez istotnego wpływu na rynek. Przykładowo, chcąc sprzedać telefon na allegro prawdopodobnie bez problemu znajdziemy chętnego na kupno. Przy tysiącu telefonów może nam braknąć chętnych i będziemy musieli albo obniżyć cenę albo zostać z częścią towaru. Na tym polega płynność. Duże instytucje chcąc wykonywać zlecenia po jak najlepszych cenach, często będą zmuszone do szukania chętnych do zajęcia przeciwnej strony transakcji (patrz „polowanie na stopy).
Podaż i popyt (Supply/Demand, S/D) – podaż i popyt to dwie siły sterujące ruchem ceny. Podaż, to ogół sprzedających dany instrument przy uwzględnieniu rozmiaru składanych przez nich zleceń. Popytem określa się ogół kupujących dany instrument przy uwzględnieniu rozmiarów ich zleceń. Kiedy sprzedających jest wielu, a kupujących mało, cena jest ściągana w dół. Natomiast kiedy podaż i popyt równoważą się, cena utrzymuje się w ruchu bocznym.
Polowanie na stopy (stop hunting) – jest to sposób, w jaki dealerzy szukają przeciwnej strony dla swoich zleceń właściwych. Podczas niskiej płynności są w stanie pchnąć cenę w kierunku zleceń oczekujących typu stop by po ich aktywacji odkupić te oferty w dużej ilości. W ten sposób dealer nie podbije ceny swoim zleceniem kupna, a wręcz uzyska lepszy poziom realizacji.
Price Action (PA) – sposób analizowania ruchów cen na podstawie wykresów i układu otwarcie-szczyt-dołek-zamknięcie. Niektórzy do PA zaliczają także wskaźniki cenowe, podczas gdy inni bazują jedynie na układach świec i dynamice ruchu.
Prowizja (commission) – opłata naliczana przez brokera za wykonanie naszego zlecenia na rynku. Część brokerów nie pobiera tego typu opłat, jednak nie oznacza to, że handel u nich odbywa się za darmo. Broker może zarabiać na traderach na różne sposoby i najczęściej robi to wliczając opłatę do spread’u.
Poziom stop out - na rynku Forex to szczególny punkt, w którym wszystkie aktywne pozycje inwestora na rynku walutowym są automatycznie zamykane przez swojego brokera z powodu spadku poziomu zabezpieczenia, co oznacza, że nie mogą już wspierać otwartych pozycji.

RGR – formacja „ramię-głowa-ramię” zdefiniowana przez analizę techniczną. Jest to formacja szczytów i dołków przypominająca ramiona i głowę, czyli: szczyt, dołek, wyższy szczyt, dołek równy poprzedniemu i niższy szczyt.
Rolowanie – zamykanie jednej transakcji przed jej wygaśnięciem bądź wykonaniem i otwieranie kolejnej, dzięki czemu zyskuje się więcej czasu. Rolowanie jest bardzo częstym zabiegiem m.in. na rynkach kontraktów terminowych, gdzie spekulanci nie chcą wykonania kontraktu, czyli np. dostawy towaru, a ich celem jest jedynie zarobienie na zmianie ceny w danym czasie. Aby uniknąć fizycznej dostawy towaru, kontrakty są zamykane przez wygaśnięciem, a otwiera się nowe pozycje na nowych kontraktach z odleglejszym terminem. Rolowanie jest także bardzo popularne na rynku długu – kiedy dłużnik nie jest gotów pokryć zapadającej wierzytelności, zaciąga nowy dług, którym spłaca stary. W ten sposób poziom zadłużenia nie ulega zmianie, a odsuwa się jedynie termin ostatecznej spłaty.
Setup – zestaw sygnałów w odpowiednim układzie skutkujący decyzją inwestycyjną o zakładanym prawdopodobieństwem sukcesu. Przykładowo setupem będzie przebicie maksimum 14 poprzednich dni długą świecą wzrostową – w tym wypadku trader uwzględnia setup złożony z dwóch sygnałów. Większość inwestorów stosuje całe układy złożone z wielu (trzech, czterech, pięciu i więcej) sygnałów składających się na setup.
Short – patrz „krótka pozycja”.

SHS – formacja „Shoulder-Head-Shoulder”, patrz „RGR”.
Skalping – styl tradingu oparty na szybkich, krótkotrwałych transakcjach nastawionych na zarobek na malutkim ruchu ceny. Zasadniczo oczekiwany zysk waha się w granicach kilku do kilkunastu pipsów i w czasie kilkunastu sekund do paru minut.

SMA – Simple moving average, patrz „średnia krocząca”.
Spot – natychmiastowa transakcja na określonym instrumencie. Zasadniczo środki w wyniku zawartej transakcji spot są przekazywane w ciągu 2 dni o ile nie są rolowane.
Spread – jest to różnica między ceną sprzedaży (bid) a ceną kupna (ask) i jest mierzony w pipsach. Przykład: EUR/USD po cenie bid 1.3001 / 1.3002 ask oznacza, że sprzedać parę możesz po cenie o 1 pips niższej niż kupić. Należy mieć na uwadze, że aby zamknąć transakcję kupna konieczne jest sprzedanie nabytego wcześniej instrumentu i odwrotnie. A więc jeśli kupiliśmy po cenie ask 1.3002, to możemy odsprzedać po cenie bid o 1 pips gorszej. Natomiast aby transakcja nam się zbilansowała cena bid musi wzrosnąć o 1 pips.
SL z ang. Stop loss – szczególny rodzaj zlecenia oczekującego typu stop. Zlecenie jest związane z konkretną pozycją i zamyka ją, gdy cena spadnie lub wzrośnie osiągając poziom Stop loss. Transakcje kupna bronią zlecenia sell stop w charakterze Stop loss. Odwrotnie, transakcje sprzedaży bronią zlecenia buy stop w charakterze Stop loss.
S/R z ang. Support/Resistance – poziomy wsparcia/oporu na których spodziewamy się konkretnej reakcji ceny, np. zatrzymania, odbicia, przełamania. Są to poziomy cenowe w których spodziewamy się akumulacji określonych zleceń na rynku. Poziomy S/R można wyznaczać na różne sposoby i używając różnych narzędzi. Ogólnie poziomy oporu znajdują się powyżej ceny (stawiają opór cenie), a wsparcia znajdują się pod ceną (dostarczają wsparcia cenie).
Straight-Through-Processing (STP) – sposób realizacji zleceń przez brokera polegający na automatycznym przekazywaniu ich do dostawcy płynności w celu wykonania zlecenia. Dotyczy to zleceń składanych i przekazywanych drogą elektroniczną  znacząco skracając czas wykonywania. Broker co do zasady przekazuje tylko zlecenie do dostawcy płynności (LP) i to dostawca płynności przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z danej transakcji – przy czym LP może być market makerem lub ECN’em. Niektórzy LP umożliwiają brokerom detalicznym także przyjmowanie ryzyka wynikającego z transakcji dokonywanych przez wybranych klientów co rodzi konflikt interesów między brokerem detalicznym a klientami.
Swing – jednokierunkowy ruch ceny pomiędzy odwróceniami – górkami i dołkami. Niektórzy swingi określają mianem fal przy czym mogą to być impulsy lub korekty.
Sygnał – zdarzenie, które bierzemy pod ocenę podejmując decyzję o kierunku i właściwościach otwieranej transakcji. Sygnał może być cenowy (techniczny), przykładowo: „cena przebija maksimum poprzedniego dnia”, „cena testuje poziom oporu”, etc. albo fundamentalny „inflacja w ujęciu rocznym spada w stosunku do miesiąca poprzedniego” albo „bank centralny obniża stopy procentowe”. Rzadko się zdarza, że traderzy podejmują decyzje inwestycyjne na podstawie jednego tylko sygnału – patrz „setup”
Średnia krocząca (Moving Average) – wskaźnik uśrednionej ceny z określonego przedziału czasu wyznaczonego ilością okresów oraz interwałem czasowym. Wśród średnich kroczących wyróżniamy zwykłą średnią (SMA), wykładniczą średnią (EMA) oraz ważoną średnią (WMA).
Target – cel wynikający z analizy, który wg założeń powinien zostać osiągnięty przez cenę, aby można było stwierdzić, że inwestycja była udana.
TF – z ang. Time Frame, czyli przedział czasowy, który na wykresie przypisany jest do jednego okresu (świecy, słupka lub punktu na wykresie liniowym). W ten sposób H4 lub 4H to wykres 4-godzinny (z ang. 4-Hour) i oznacza to, że jeden słupek lub świeca oznacza 4 pełne godziny. 1M, 5M i 15M to wykresi minutowe odpowiednio 1-minutowy, 5-minutowy i 15-minutowy, a 1D to 1-dniowy. Istnieją również inne interwały czasowe poza tymi uznanymi za najpopularniejsze, ponieważ jest to tylko kwestia konwencji. Nie ma problemu, żeby istniał interwał 243 minutowy czy 2-godzinny. Możliwość ustawiania własnych parametrów TF dają rozbudowane platformy handlowe.
Tick – najmniejsza wartość, o którą może zmienić się cena.
Trailing Stop (TS) – zlecenie Stop Loss przesuwające się automatycznie za ceną postępującą na korzyść naszego zlecenia.
TP z ang. Take Profit – zlecenie automatycznej realizacji zysku na wskazanym wcześniej poziomie. Z reguły realizowany zleceniem limit przeciwnym do naszej pozycji. Czyli pozycję krótką zamykamy na zysku (TP) zleceniem buy limit pod ceną, a pozycję długą zleceniem sell limit nad ceną.
Trigger – z ang. spust, wyzwalacz. Sygnał, który wyzwala decyzję o zawarciu transakcji na danym instrumencie zgodnie z określonym setupem. Przykładowo, zamknięcie świecy o określonym kształcie – np. formacja spadającej gwiazdy pod poziomem oporu w trendzie spadkowym. Setup składający się z trzech sygnałów: (1) trend spadkowy, (2) testowany poziom oporu, (3) formacja spadającej gwiazdy, skutkuje złożeniem zlecenia sprzedaży dopiero po ziszczeniu się ostatniego z nich. „Spust” może mieć też charakter fundamentalny, np. w setupie spadkowym składam zlecenie sprzedaży w momencie, w którym bank centralny obwieszcza swoje niezadowolenie z wysokiego kursu waluty i niskiego poziomu inflacji.
Volatility – patrz „zmienność”.
Waluta bazowa – jest to waluta która jest wyceniana w ramach pary walutowej. W symbolu pary jest na pierwszym miejscu, przed ukośnikiem. W parze walutowej GBP/USD, to funt brytyjski jest walutą bazową i jego wartość domyślnie wynosi 1.
Waluta kwotowana – jest to waluta służąca do wyceny podstawowej jednostki waluty kwotowanej. W symbolu pary znajduje się na drugim miejscu, za ukośnikiem. W parze walutowej GBP/USD walutą kwotowaną jest dolar amerykański i jego wartość zmienia się w stosunku do 1 jednostki funta. W ten sposób wiemy, ile dolarów musimy zapłacić za 1 GBP.
Wsparcie/opór (Support/Resistance, S/R) – poziomy wyznaczane w miejscach, w których cena najprawdopodobniej będzie miała problemy z kontynuacją, zatrzyma się lub zostanie odbita. Dzieje się tak z powodu domniemanego gromadzenia się kupujących (wsparcie) lub sprzedających (opór) na danym poziomie ceny. Wsparcia wyznaczane są pod ceną i powstrzymują spadki, natomiast opory ustanawiane są powyżej ceny i powstrzymują walor przed dalszą aprecjacją.
Zarządzanie kapitałem (Money Management) – zarządzanie kapitałem to bardzo ważny element każdej inwestycji. Podstawowa zasada mówi, że w jednej inwestycji należy ryzykować tylko niewielką część posiadanych środków. Temat zarządzania kapitałem jest złożonym zagadnieniem i dobry plan zarządzania kapitałem powinien zawierać wiele czynników i wytycznych zmierzających do ochrony naszego kapitału początkowego, a także ewentualnych zysków. MM powinien także uwzględniać psychologię handlu i ciągi strat, które mogą się zdarzyć i przy niewłaściwym postępowaniu zrujnować nawet duże konto inwestycyjne.
Zlecenie limit – typ zlecenia oczekującego w kierunku przeciwnym do ceny. Zlecenie buy limit, to kupno gdy cena spadnie do poziomu limit. Zlecenie sell limit, to sprzedaż gdy cena wzrośnie do poziomu limit. Zlecenia limit co do zasady są wykonywane po z góry ustalonej cenie.
Zlecenie stop – zlecenie oczekujące w kierunku ceny. Sell stop, to sprzedaż gdy cena spadnie do poziomu stop. Buy stop to zlecenie kupna, gdy cena wzrośnie do poziomu stop.
Zmienność (Volatility) – statystyczna miara rozproszenia zwrotów dla danego instrumentu. Zmienność może być mierzona albo za pomocą odchylenia standardowego, albo wariancji między zwrotami z tego samego instrumentu. Zwykle im wyższa zmienność, tym bardziej ryzykowny instrument.